ری را

زندگی سگی

2009-10-17T14:29:00.000-07:00

مقدمه: این مطلب مربوط به حدود یک سال پیش است، دوباره هوس کردم این گونه بنویسم، از آن جایی که حتی توان نوشتن نداشتم، همان مطلب را من باب یاد آوری در این جا گذاشتم!!! به خاطر تکراری بودن پوزش!!!

گاهی فکر می کنم، خودم بودن و خودت بودن چقدر سخت است، متنی از دوست عزیز رشید اسماعیلی می خواندم در باب زندگی سگی، 6 اپیزود داشت و به زیبایی این نکبت بار روزگار که ما اسم آن را به رسم پدرانمان زندگی گذاشتیم به تصویر می کشید.

اما خوب من هم هوس کردم آن طور که چندگاهیست دوست دارم بنویسم، گور پدر آن کسی که بدش می آید، یا حتی آن کسی که خوشش نمی آید، چه کارشان کنم، من که مسئول افکار و رفتار و کردار آن ها نیستم، به آن ها هم دخلی ندارد که من چه می کنم، خیلی ناراحتند، بروند بالای کوه، یا اگر سخت است، برج همه جا گیر می آید، خودشان را پرت کنند پایین، من هم مستقیم دایورت می کنم به زیر شکم!!! به من کاری نداشته باشند. اگر هم فکر می کنند آنقدر دنیا بزرگ و ولنگار است که من جایشان را تنگ نمی کنم، آن ها می توانند حرف های مرا به هرجا و هر عضو شریفشان که خواستند مراجعه دهند.

اما خوب، مسئله زندگی رقت وار این مدت من است، البته نخواستم جمع ببندم چون شاید عده ای خود را به رسم معمول به خریت زده اند و از زندگی همچون الاغی که تی تاپ بخورد لذت می برند. اما مسئله من فرق دارد، می بینم و واقعی می بینیم که این همه دیوار تنها راه نفسم را می بندند و این همه پوزه بند که به همه جایمان بسته اند نه فقط پوزه امان، حتی نمی گذارد فضولات خود را دفع کنیم و آن وقت درونمان هم مانند سلطان بانوی داستان صادق چوبک، پر از کرم می شود و از هر سوراخی که در بدنمان بیابد راه فرار پیش می گیرد و اگر سوراخ کم بیاورد من باب تفریح کرم ها دست به یکی کرده و یک سوراخ بر این همه سوراخ بی کار ما اضافه می کنند.

خوب این زندگی سگی را باید از یکجا شروع کرد و توضیح داد، از همین نزدیکی ها شروع می کنم. از همین جایی که شرافت درش به انجام رسید ولی نوبت حمام نگذاشتیم برسد، دانشگاه زنجان. دو سه هفته ای است به دانشگاه نرفته ام و دلم این چند روز حسابی هوای دانشگاه را کرده بود و آن روشنفکران و دانشمندان که سرشان یا در کتاب و درس است یا در بحث! و من هم که مانند خر لنگی میان آن ها دو دو می زدم زمانی و به یمن روزگار و همان حمامی که نگذاشتیم مسئولین بعد از انجام شرافتشان بروند از تحصیل در این سر منزل علم محروم شدیم. اما غرض این بود که چند گاه پیش هم که می رفتم، زیاد هم می رفتم، عده ای ابله تر از من (البته توهین نباشد ولی بخوانید متوجه می شوید ابله تر از من) شروع کردند به گفتمان هایی دوستانه و حرف ها و حدیث ها و حتی کتاب هایی درباره زندگی پر نکبت خواری من پخش کردن و در آن زمان حسابی من احمق را ناراحت و رنجور، نه برای خودم که برای دوستانی که نظرشان نسبت به من عوض شده بود و فکر می کردند من آن گونه آدم پست و رذل و کثیف و نجس و دهان سگ مرده ای هستم که لیاقت دوستی را ندارم، اما همان زمان دوست عزیزی به دادم رسید و نشانی یکی از اعضای عزیز بدن را داد که در وصف کاربرد های آن بسیار گفته اند و من تا امروز سعی نکردم در این مورد اخیر از آن استفاده کنم ولی امروز دیگر این موضوع را هم و همه ی موضوعات دیگر را هم دایورت کردم به همان جا که حقشان است.

کمی عقب تر که بیاییم می رسیم به کار کردن در یک محیط نیمه فرهنگی با بوی شدید لوبیای پخته و یک مدیر که دماغش را سگش که انگلیسی می فهمید گاز گرفته بود و با آن موهایی که بر سر کم می نمود ابراز فضل می نمود. به هر حال هم او اظهار فضل می نمود و هم این که چند نفری از دوستان که البته رشید عزیز هم در میان آن ها بود را به همان فعلی که برای فضل به کار بردم دچار می کرد و دوستان عزیز از فرط استیصال و درماندگی دست حاجت به سوی هر امام زاده ی زنده ای بلند می کردند و ره به جایی نمی بردند تا بلاخره یک نفر تابو شکنی کرد و یک پا این طرف و یک پا آن طرف تمام فضل های این مدت جناب ... را بر رویش خالی کرد.

قبل تر می رسد به جایی که من می گویم کاه کهنه باد دادن است و نیازی به یاد آوری نیست، اما یک بخش دیگر را هم می گویم، که دو سال پیش من احمق، مانند خر ها نشسته بودم و درس می خواندم و فکر می کردم این نکبت خانه ی دانشگاه چه جایی است و وقتی دانشجو شدم چه گلی به سر ما می زنند! اما از من به شما نصیحت، در خانه تان بنشینید و فیلم ببینید و کتاب خواندید و نخواندید در این مملکت چیزی از دست نمی دهید، ودکا و ویسکی بخورید و سیگار خوب بکشید و به گور پدر هرچه بدخواهتان است، صلوات یا هر چیز دیگری خواستید نثار کنید.

آخی، حالا یکم راحت شدم، یکم اون عقده ای که بر دلم سنگینی می کرد فرو ریخت و من اکنون احساس خری را دارم که با ولع تی تاپ می خورد و تازه می بینم که یک قدم دیگر در راه ویران کردن دیوار هایی که بعضی ها به آن مدنیت می گویند کوشیده ام.

7 آذر 1387

ساعت 1:30 صبح

+ پی نوشت: باور کنید گوش هایم پر است، می دانم زندگی زیباست، شقایق هست، درخت هست، کفتر و کلاغ و خر و یابو را هم خودم اضافه

کردم، همه می دانم هستند ولی ...

+ پی نوشت: الان خیلی بهترم!!!!

برای او

2009-10-15T16:07:00.000-07:00

ملافه را کنار زدم

آنقدر سریع

که هم خواب کودکیم گریخت!

نشستم

بر لبه ی تخت!

فکر نگاهش

بی قید

و تکرار حرف های تکراری.

- عاشق شده ای؟

نه آنطور که تو می گویی،

غلیظ و پر غیض

آنقدر سریع اتفاق افتاد

که دیگر هیچ کودکی

زاده شدنش را پاس نداشت،

دیگر

رنگین کمان هم،

رویاهایم را

بازگو نمی کرد.

19 آذر 1387

تهران 2:30 بامداد

+ پی نوشت: شاید روزی برسد که آنقدر بی قید تمام واژگان را بر زبان بیاوریم که حتی خواب هایمان هم جرات تکرار آن را نداشته باشند

+ پی نوشت: شاید ... روزی ... دوباره ... در .....

بی مقدمه

2009-09-21T15:46:00.000-07:00

آه نمی خواهم راهم را بیابم، همین بی راهه رفتن هاست که آخر روزی مرا رساند، رساند به آن پرچین هایی که من بودم و تو، زیر سایبانی از شقایق، زیر سایه روشن گل های اقاقیا، در اردیبهشت، آری همان اردی بهشتی که نامی از بهشت بود آویزان از دیوارهای خانه ها، همان جایی که هر روز قدم می زدم، یوسف آباد، کردستان، شاید آجودانیه، زیر نور سنگین چراغ ماشین ها، فریاد می زدم تنهایی خود را، فریاد می زدم آزادی خود را، فریاد می زدم، می خواهم شنیده شوم، می خواهم خوانده شوم، آن قدر خواندم که لبریز شدم، نمی خواهم نشانی خانه ام را نشانم بدهید، نمی خواهم آتش تعارف کنید، می خواهم سیگارم را همیشه خاموش بکشم، می خواهم همیشه در صف بنزین که می رم، ماشینم پر باشد، بی جهت معطل صف شوم، می خواهم، تمام روزم را در جاده سپری کنم، اصلا می خواهم بشمارم از این جا تا آن جا چند خط وسط خیابان ها کشیده شده است، می خواهم تمام خطوط جاده ها را شماره کنم.

به شما چه، من که نه یار شما بودم و نه هم دم شما، به فرض که در گذر از کوچه شما گریه ام گرفت و هی دیوارهای آن جا را باران بنفشه و پولکی پر کرد، اصلا به فرض سلامم که به نگاه شما افتاد گریه اش گرفت. به خودم مربوط است، می خواهم آنقدر بلند بلند فریاد بزنم که تمام مورچه ها از صدایم کر شوند، می خواهم طوری داد بزنم، که نه شما بشنوید و نه حتی خودم، همین وحی درونی که احساس می کنم می دانم کجا هستم کافیست، اصلا مهم نیست که اتوبوس زیاد تکان می خورد یا هواپیما سقوط می کند یا قطار از مسیر خارج می شود، تنها می شوند به سان من که از تمام خطوط ذهنم و ذهن شما خارج شده ام.

بی محابا و بی فایده به سراغ کتاب ها برو، ببین در همان ورق های نخستین راه حلی برای این همه سوال پیدا می کنی؟ می دانم که جوابت نه است و همیشه هم گفته ای نه، اصلا چه فرقی می کند، دیگر جوابت هر چه باشد گوش های من به نه گفتن تو عادت کرده است، گوش های من به این همه تکرار لحظه ها عادت کرده است، به این همه تو بودن و من نبودن، به این همه من بودن و ما نبودن، به این همه تنهایی بی گذر، به این همه تابلوی ایست، به این همه سوت های گوش خراش مامور راهنمایی، به این همه سکوت...

سکوت، سکوت سکوت، کویر را در می نوردم، خیابان که سهل است، سر به دریا می زنم و ماهی وار به دنبال سر منشا رود می روم، حتی اگر آن رود چشمه نداشته باشد و ناگهان از دل زمین بی مقدمه شروع به خروشیدن کرده باشد. شاید آن جا درختی بیابم که از پنجره اتاقم دیده شود، شاید آن جا دیواری بیابم که از تکیه من به خود فرو نریزد، شاید آن جا جایی باشد که هیچ سایه ای سر گردان و حیران صاحب خود را دنبال نکند، شاید آن جا نزدیکی خانه تو باشد. خانه ای که هر روز در پنجره و پشت بامش آواز و دهل می زنند و خبر می دهند که میهمانی گل است گل برگ است، ولی نمی دانند چرا این همه گل چرا هنوز پژمرده و بی رمق در انتظار بهارند، انگار حیاط آن جا همه پاییز است، یا شاید زمستان، چون درخت ها هم دیگر برگی برای ریختن ندارند که بتوان تمییز داد زمستان و خزان را.

ری را، هوای حوصله ابریست، هوای حوصله ابریست، دامنی پر کن از هرچه نا خواستنیست، ری را، ببین تا این همه دقایق بی تکرار و این همه جاده های بی گذر، هنوز علامت تعجبی میان مثلثی پنهان نشده است، ببین شاید این همه علامت سوال تمام شوند و بتوانم بی واهمه بگویمت ...

13 شهریور 1388

اتوبوس تهران شیراز

ساعت 1 بامداد

+ پی نوشت: این مطلب را خودم هم نخوانده ام، پوزش بابت همه ی غلط ها

+ پی نوشت: می خواستم با مطلب دیگری به روز شوم، ولی حیف که دست ما تنگ و روزگار سخت!

+ پی نوشت: ری را، تنها دعا کن کسی لای کتاب کهنه را نگشاید، من از حدیث دیو و دوری از تو می ترسم!

امروز

2009-08-20T12:20:00.000-07:00

امروز، بوی دیگری می آمد، به کوچه که رفتم، کاج ها هم غم گین بودند، دیگر هیچ کلاغی، از آسمان، پیام و وحی نیاورده بود. امروز به کوچه که رفتم، ماشین ها هم بوی نوزاد سه روزه می دادند. امروز، به کوچه که رفتم، خورشید نبود، روز نبود، حتی آسمان ماه هم نداشت.

امروز به کوچه که رفتم، همه جا سکوت بود، کویر بود، بوی تشنگی و نشئگی می داد، امروز، خیابان ها را سراسر مه گرفته بود، هیچ چراغی برای هیچ رهگذری روشن نمی شد. هیچ ماشینی نبود که بوقش، چرت ما را پاره کند.

امروز، روز نبود، کوچه نبود، اصلا من نبودم! نمی دانم از چه روی، مرتب فکر می کنم، در پایان این بن بست، کوچه ای گشوده اند، کوچه ای که از امتداد صبح، تا تو! تا تو، باور می کنی ری را!

قدم زدم، سیگار کشیدم، شب ها را آه کشیدم، فریاد زدم، ولی کسی صدای مرا نشنید، حتی از این که بی محابا سراغ بن بست را می گرفتم، شک نکردند، شک نکردند که گم شده ام، شک نکردند که چشم هایم نابیناست، شک نکردند که سیگارم نمی سوزد! می سوزاندم!

ری را، کوچه که تمام شد، بن بست بود، بی هیچ راهی برای فرار، با دیواری به وسعت زندگی، به وسعت فاصله های بی بازگشت، به وسعت گشودن دهان، تا نیشی که به سینه ام می شیند، من مانده بودم و این همه علامت سوال، سوال هایی که نه خوانده بودمشان، نه جوابشان داده بودم، نه حتی می شناختمشان،مثل خودم، تنها بودم.

...

29 امرداد 1388

تهران، ساعت 11 شب

+ پی نوشت: هیچ برای گفتن ندارم، به قول سید علی صالحی، تنها باریکه راهیست که می رویم!!!

+ پی نوشت: امروز باز نوشتن به سرم افتاده بود! این را هم نوشتم:

قلبها در تپش،

نفس ها گرفته

سقف آسمان هم کوتاه!

چقدر دلگیرند،

ابرهایی که جرات باران شدن ندارند!

+ پی نوشت: چقدر دلم گرفته است، یکی بگوید تابستان است یا خزان؟

دوست دارم خوانده شوم

2009-07-27T07:15:00.000-07:00

می خوانم، ولی دوست دارم خوانده شوم، دوست دارم خوانده شوم تا ببینند این همه ملامت که از سرآغاز دفتر زندگی در آدمی سر بر می آرد و هرگز فرو نمی نشیند از کجاست. دوست دارم خوانده شوم تا ببینند، ببینند آن چه که فرار می کنند و نمی بینند.

ری را، دوست دارم بخوانیم، که هزاران قصه، نهفته در دل گذارده ام، کلیدی در اندرونی وجودم گذاشته ام و نامش را عشق نهاده ام، رمزش، پشت پرچین علف هاییست که در هیچ کتاب کهنه ای یافت نمی شود.

ری را، دوست دارم بخوانیم، بخوانی و بازگویی، نقالی جز تو، یارای خواندن و بازگو کردن ندارد. آن گاه آنقدر در دادگاه حد می برند و آن قدر حد می زنندم که دیگر، حدود را به چشم سر نبینم.

کاش یک نسخه از پرونده دادگاهم به من می دادند، از مکالمات تلفنیم، از افکارم که هر روز بر سنگ فرش زندان های زندگی نقش شده است. کتابی می شد، از این همه ما بودن، بدون تو!!! ولی سرشار از تو!

5 امرداد 1388

تهران

ساعت 4 صبح

مراسم خاک سپاری خسرو شکیبایی

2009-07-20T15:03:00.000-07:00

متاسفانه وبلاگ پیشینم بسته شد و دسترسی به مطالب آن غیر ممکن، به همین جهت و به مناسبت سال مرگ حنجره طلایی سینمای ایران، مرحوم خسرو شکیبایی، تعدادی از عکس هایی که از مراسم ایشان گرفتم را در این وبلاگ مجددا می گذارم.

روحش شاد و یادش گرامی

جای لب!

2009-07-20T01:36:00.000-07:00

دو لیوان

یک بطر ویسکی

لیوانی منقش به جای لب

به سلامتی،

نوش!

اما نه!

تو نیستی!

برای دل خوشی خود

با رژ لب هایت

روی لیوان نقاشی کرده ام!

30 تیر 1388

تهران ساعت 1 بامداد

+ بعد التحریر: هیچ چیز برای گفتن باقی نمانده است، جز آهی که از دل سرد بر می آید!

دلم گرفته ری را!

2009-07-14T10:03:00.000-07:00

پریچه ی بی جفت آب ها، ری را، دلم گرفته، به اندازه ی تمام مرغان ماهی خواری که نفس خود را حبس کرده اند و به زیر آب خیز برده اند، دلم پر است، به اندازه ی تمام منقار پلیکان هایی که ماهی صید کرده اند، دلم پر است. ری را، می خواهم تمام آب های زمین را گریه کنم.

در این زمانه ی بی های و هوی لال پرست/ خوشا به حال کلاغان قیل و غال پرست

ری را، دوری و فاصله، نه معیاریست زمینی، که خطیست، ممتد، بی انتها، که شاید، در جایی، با دل من و تو طلاقی کند. ری را! دل های پست شده ی زمین، مرغان ماهی خوار را هم به چوبه ی دار سپرده اند. ری را، به وسعت تمام گورستان ها، بغض کرده ام.

بغض در گلویم می پیچد، صدا می شود و از هنجره بیرون نمی زند، از هیچ موج سینوسی عبور نمی کند، در هیچ تلفنی منعکس نمی شود، درهیچ جای دنیا شنیده نمی شود! ری را! کاش می شنیدی، که چگونه، در کنار گوش هایت، وجودم را فریاد کرده ام، که بشنوی، زندگی دو سه روزه ی ما را، که بشنوی آن چه دیگران انکار می کنند. که بشنوی، آن چه سعی کرده ای، سکوت بپنداریش.

روی خط های ممتد صفحه ی نت، رسا ترین آوا، سکوت است، سکوتی که هیچ تار بی زبانی، یارای شکستنش را ندارد. رساترین آوایی که هیچ نوازنده ای قادر به نواختنش نیست! آویی، که هیچ کس را یارای گوش دادنش نیست! "در این سکوت، حقیقت ما ناگفته است. حقیقت تو و من!"

23 تیر 1388

تهران، ساعت 9 شب

+ پی نوشت: سکوت سرشار از سخنان نا گفته است/ از حرکات نا کرده/ اعتراف به عشق های نهان/ و شگفتی های بر زبان نیامده/ در این سکوت/ حقیقت ما ناگفته است/ حقیقت تو و من!

+ پی نوشت: حرفی برای گفتن ندارم، دلم گرفته است، به قول یکی از دوستان، دلم به اندازه ی یک پادگان سرباز گرفته است.

عقده

2009-04-30T06:43:00.000-07:00

روحم سنگین است

عقده هزاران سال بی تو بودن

در گیلاس های خالی

قلبم را پر می کند

فروردین 1388

سقوط

2009-02-13T06:47:00.000-08:00

وقتی نگاهش کردم

سرد بود

نگاهش به زمین افتاد

سقوط آزاد!

19 آذر 1387

تهران

سگ هم که تنها بماند می ترسد!

2009-01-25T06:53:00.000-08:00

"سگ هم که تنها بماند

می ترسد

خیلی

مثل آدمی که سگ ببیند"(1)

حالا من تنها مانده ام

در میان این همه سگ های ولگرد

در میان این همه ولگردی روزانه

در میان این همه روزهای بی واژه

در میان این همه تنهایی

حالا من هم مثل سگی شده ام

که تنهایم!

(1) مجتبی پور محسن

زنجان

6 بهمن 1387

ساعت 9 شب

گاه نوشت های یک دیوانه

2008-12-31T07:01:00.000-08:00

گاهی واژگان برای بیان روزگار محدود می شوند و آدمی می اندیشد، چقدر عظیم است این دنیا که نمی توان همه چیز را با واژگان بیان کرد. اما اگر کمی از این خاک پر بگیریم و از آسمان نظاره کنیم، همه چیز آنقدر ریز و دون می شوند که انسان از آدمیت خود هم شرمگین می شود.

روزگار می گذرد، با و بی من! با و بی تو! اما همچنان روز شب می شود و شب روز. نه دنیا برای من ساخته شده است، نه هیچ کدام از آدمیان، همه همان طور که آمدیم می رویم! خالی و سبک بال! حال خواهیم از این دنیا لذت برده باشیم یا افسوس روزها و غم ایام رنگ بر رخسارمان نگذاشته باشد.

امروز آنقدر کلمات گنگ و مبهم ذهنم را در بر گرفته بود که حتی فراموش کردم، دلیل این نوشتن چیست، برای چه چیز امروز می خواهم بنویسم، به چه منظور روزگار می گذرانم، چه چیز از این همه ناچیز می خواهم. قرار گرفتن در مقابل انسان های دون و بی بن، که زمام امور را در دست گرفته اند و در هنگام صحبت تو، ناخن های خود را ورانداز می کنند تا ذهنت را آشفته کنند یا این همه ماشین که بی توجه به عاقبت راه، پشت سر تو را گرفته و نور بالای چراغشان کورت می کند.

می رویم ما، بی بدون، بی هیچ هستی، که هست باشدمان

برای روز مبادا، مباد که باشیم ما بر هستی

ماندگار تر از هسته ی هلویی که نیست شود از برای آمدن هستی دیگر بر هستی!!!

امشب کرج ماندم و دوستانم را دیدم، حرف زدیم، آتش کردیم و تنها خودمان را سوزاندیم، نمی دانم در این همه منجلاب روزگار، کجای شب را باید به هم بدوزیم تا خورشید برآید، تا آسمان آبی تر شود، تا دیگر هیچ ستاره ای چشمک نزد. شاید آنقدر دل تنگ هستم، که دیگر شراب هم ره به حال خرابم نمی برد!

هیچ برای گفتن ندارم، جز از اینکه روزگار می چرخد، با من و بی من! با تو و بی تو! اما آنگونه که ما می خواهیم، پس می چرخانمش، می گردانمش و بر بلندای ردایش، لاله ای سرخ به عاریه می گذارم! شاید روزی رهگذری گذر کند و از این بوستان بی گل، همین یکی را هم بچیند و برود.

9 دی 1387

کرج ساعت 2 بامداد

معشوق من

2008-12-09T07:05:00.001-08:00

میان معشوق من و

کلام تو

راهی نمانده است

ندایی سر بده

آوار کلمات تکراری

در گوش های خسته روزگار

سیلی سرمای سوزان زمستان است و

نرمی خوش باشی برف!

سلامی بده

تکراری بکن

این دقایق و ساعات

تنها برای زاده شدن است

بی خداحافظی برو

نمی خواهم یاد آورم

دیروزم،

امروزت!

و فردایمان را!

8 آذر 1387

تهران

4 صبح

گاه نوشت های یک دیوانه، شب امتحان

2008-11-25T07:09:00.000-08:00

دلم برای درس خواندن تنگ شده است، نه تعارف نمی کنم، شوخی هم نمی کنم، دلم برای دلهره های امتحان، برای مشق های ننوشته، برای صدای خشن معلم، برای ختکش چوبی و چرکین معلم تنگ شده است. دلم برای همه ی لحظه های درس نخواندن و شب های امتحان، دلم برای دلهره نمره های کم، دلم برای درس های عمومی که هیچ زمانی با رغبت نخواندم، دلم حتی برای آن استاد لجوج و بی احساس ریاضی یک، دلم برای همه ی آن ها تنگ شده است.

داشتم عکس یکی از دوستانم را در بین کاغذ های شب امتحان نگاه می کردم، دلم گرفت، لحظه ای دلم برای همه ی آن امتحان ها و اضطراب ها و آن لحظه های سخت قبل از امتحان معارف تنگ شد. دلم برای کتاب نداشتن سر کلاس، برای درس نخوادن در امتحان میان ترم، برای دور زدن معلم، برای همه و همه چیز تنگ شده است.

دلم برای آن همه شوخی و خنده، زیر لب حرف زدن، مسخره کردن، دیوار نویسی، نیم کت نویسی، شعر نوشتن در بین فرمول های نا مفهوم انتگرال و مشتق، دلم برای همه شان تنگ شده است.

دیروز یکی از دوستانم پرسید ناراحت نیستی که به دانشگاه نمی ری، درس نمی خونی، امتحان نمی دی،

بی هوا گفتم: نه! خیلی هم خوشحالم

اما امروز فهمیدم که نه، واقعا ناراحتم، ناراحتم با تمام وجود، کاش می توانستم امروز هم آن استرس امتحان را بچشم، فکر می کنم، این مدت اتفاقاتی افتاد که یادم بیاید، درس خواندن را چقدر دوست داشتم، اتفاقاتی افتاد که هرگز فراموش نکنم، شب امتحان را دوست داشته باشم!

ولی خاطرات روح آدم را می آزارد و مانند خوره ای هر لحظه تمام وجود آدم را نشخوار میکند و دوباره بیرون می دهد!!! خاطرات زیبا و سختی هستند این خاطرات، دلم برای تمام آن لحظات تنگ شده!

3 آذر 1387

تهران ساعت 1 بامداد

+پی نوشت: این یک نوشته کاملا احساسی و به دور از عقل و شعور و کاملا در زمان متبلور شدن احساسات نگارش شده است، پس لطفا ناسزا نگویید.

+پی نوشت: از احساسی بودن متن که بگذریم به هر حال این یکی از نوشته های آن دیوانه ای است که به تازگی از بند رها شده است!

+پی نوشت: امروز که دوباره این نوشته را خواندم خودم از تعجب مانند کارتون ها شدم و هاله نور دور سر رئیس جمهور محترم را به دور سر خود دیدم!!!

زاد روز

2008-11-24T07:18:00.000-08:00

هر سال

نزدیک آتش و برف که می شویم

روحم به ول وله ای می افتد

و فکری

همچون مرغان ماهی خوار

به هر نوک

این شیره ی سنگ درون را

می مکد!

هر سال

نزدیک آتش و برف که می شویم

روز بر چرخ روزگار

می چرخد و هیچ اتفاقی نمی افتد!

هر سال

باز

جان مادرم را نه ماه می مکم

و هربار

زاده شدنی نو می کنم!

+پی نوشت: امشب نوزده سال است که روزها چشم برجهان گشوده ام و شب ها برای یافتن آرامش به خواب رفته ام. امشب، نوزدهمین یادروز تولد کودکیست، که شاید هر زمان دیگر در هر جای دیگر به دنیا می آمد، بی نام و بی نشان، هم چون که بی نام و بی نشان زاده می شوند ولی کم اند کسانی که بی نشان بمیرند. زاده شد، نمی دانم همان زمان گریه از جفای جهان سر داد یا بعد از اثابت اولین ضربات واقعیت!

امشب، سومین روز از سومین ماه از سومین فصل سال، نوزده سال پیش زاده شدم. به عقب که بر می گردم گاهی دوست دارم رجوع کنم به همه ی آن خاطرات اما واقعیت را که می بینم امروزم را با هیچ روزی عوض نمی کنم.

در آغاز ورود به بیستمین سال از زندگیم، انقلابی درونی را شاهد بوده ام که می خواهم تمام نا هنجارها را هنجار بپندارم و تمام آسمان را یک شبه رنگ کنم، نمی دانم شاید آسمان را سپید کشیدم و ستارگان را نقاطی سیاه، اما این را می دانم که راهی را که شروع کرده ام، کجا به پایان می رسانم.

به قول دوستی، در حال ویران کردن تمام دیوارها و حصارها هستم، نمی دانم شاید دنیا برایم قدری کوچک شده باشد. دیوارها و حصارها را خراب می کنم، آزاد می شوم، و آنگاه آنگونه که دوست می دارم زندگی از سر می گیرم. بخشی از دیوارها را در این مدت ویران کرده ام، پایه های دیوارها سست شده است و منتظر اشاره ی انگشتی از من، که عظمی می خواهد سنگین و کوهوار.

اما زمانی که بخواهی در انتهای دومین دهه ی زندگی همه چیز را تغییر دهی، کمی مشکل است.

2 آذر 1387

گاه نوشت های یک دیوانه

2008-11-20T07:22:00.000-08:00

گاهی اوقات دست به تخریب می زنم، تخریبی از جنس خودمان، از همین اطراف! اما کاری نمی کنم که برگشتی داشته باشد، دوست دارم همه چیز را مانند مرگ تنها یک بار تجربه کنم. جالب است، این روزها افکار و هنجارهایم را تخریب می کنم، شاید فردا خودم یا شما را! آری گفتم که می خواهم چندگاهی دیوانه وار، آنگونه که دوست دارم زندگی کنم، می خواهم آنقدر سیگار بکشم که همین نفس های کوتاه هم باقی نمانند، می خواهم آنقدر در خود فرو روم که دیگر بیرون آمدنی در کار نباشد.

اما نمی دانم برای آن اطرافیان هم خطری دارم یا بی خطرم، نمی دانم سوزش دود سیگارها در گلویم، تو را مرا هم آزار می دهد یا نه، نمی دانم، به هر حال بعد از اینکه تجربه کردم معلوم می شود چقدر اهمیت دارد و چگونه است. اما بین خودمان بماند کمی هم می ترسم، مخصوصا اینکه چاره ای نداشته باشم و مجبور شوم، ظرف چند لیتری بنزین را بر روی خودم و دیگران و خاطرات بریزم و مانند فیلم ها تنها با جرقه ای همه چیز را ذوب در خود کنم.

حالا می خواهید اسمش را خودشیفتگی بگذارید، می خواهید هر چیز دیگر، فرقی نمی کند، از این دیوار ها و حصارها که رد شدم دیگر تفاوتی ندارد که چند روز می ماند که همه چیز نابود شود.

اما یک نکته، آن کسانی که در حق من بد کردند و خودشان بهتر می دانند چه کسانی هستند و چه کرده اند فرصت دارند هرچه زودتر از بارگاه متعالی بنده طلب مغفرت کنند، شاید در آتش عذاب من نسوزند!!!

شاید این بار باید التیماتومم را جدی بگیرید، به هر حال شما هم می توانید امتحان کنید ببینید آخرش چه می شود!!!

30 آبان 1387

تهران ساعت 3 عصر

گاه نوشت های یک دیوانه

2008-11-17T07:26:00.000-08:00

از امروز می خواهم بعضی از مطالبم را با این عنوان بنویسم، "گاه نوشت های یک دیوانه" عنوان را در خیابان انتخاب کردم و دلایلی هم برای آن دارم. از جمله این که یک دیوانه هر چه می خواهد می تواند بنویسد، هر طور می خواهد می تواند رفتار کند، هیچ محدودتی در موضوع و عنوان و استفاده از واژگان ندارد.

اما دلیل دیگری هم دارم، چون از دیوانگی خوشم می آید، فکر می کنم یک دیوانه چه دنیای دیوانه وار زیبایی می تواند داشته باشد. به هر حال نوشته هایم را شروع می کنم.

از اینجا که شاید چون شروع نوشتن این مطالب را از کافه آغاز کرده ام، شاید همیشه دیگر به کافه که می روم این گونه بنویسم، دیگر اینکه امروز از جلوی چند دکه روزنامه فروشی رد شدم، دست دلم برای خریدن روزنامه هم نمی رود، شهروند بسته شده، یادم به شرق و هم میهن و هفت و ... افتاد و دلم بیشتر گرفت.

بعد از مدت ها هفته پیش به کافه ای آمدم که چندین ماه بود به آن سر نزده بودم، کافه ای که خاطرات جالبی را برایم مجسم می کند. دوباره فکر کنم قرار است این پاتوق نسبتا قدیمیم را برای خودم زنده کنم و نمی دانم، ژست روشن فکری و این نوع ژیگول بازی ها.

اما مساله اصلی که می خواستم در این مطلب بنویسم، که احتمالا یکی از پست های وبلاگم است، این بود که شروع به یک ساختار شکنی درونی کردم، ساختار هایی که در جامعه ما یا بهتر بگویم در اطرافیان من کاری عادیست ولی تا امروز یا چند روز پیش من عقیده داشتم کارهایی غیر اخلاقی و زدهنجار است. البته دوستانی که با من آشنایی دارند می دانند که هنجارهایی که من از آن ها صحبت می کنم هنجارهایی کاملا شخصی هستند و هیچ جامعه و جمع خاصی در آن دخیل نیست.

به هر حال کاری را شروع کرده ام که مانند همه ی کارهای پیشینم تنها بر اساس حس کنجکاوی است، نمی دانم اگر این حس کنجکاوی من فعال نبود، هرگز به این همه از شاخه به شاخه پریدن ها تن می دادم یا نه! اما به هر حال انقلابی درونی در راه است که می خواهم تمام دیوارهای مدنیت(به قول یکی از دوستان) را می شکنم یا از آنها بالا می روم، ولی من دوست دارم اگر قرار است کاری کنم این دیوارها و حصارها را خراب کنم، شاید این هم از روی حس کنجکاوی که نمی خواهم برای خودم راه برگشتی بگذارم. گفتم که دیوانه بازی را دوست دارم.

مساله بعدی را فعلا می گذارم برای نوشتار بعدی!!! می خواهم ببینم این کنجکاوی یا خودمانی و دقیق تر فضولی به کجا کشیده می شود؟!

26 آبان 1387

تهران، کافه تمدن

ساعت 6 عصر

+پی نوشت: به دلیل گزافه گویی و ناهماهنگی موضوعی مطالب عذر خواهی نمی کنم، چون گفتم این ها از بخش دیوانه ذهن من است!

+پی نوشت: به همه ی دیوانگان عزیز پیشنهاد می کنم، نظرات خود را برای هرچه بدتر نوشتن من عنوان کنند!

دیافراگم دوربین

2008-11-14T07:28:00.000-08:00

ری را، می بینی، گاهی که دوست دارم بنویسم، قلم و کاغذ چون غریبانی، که هرگز از رهگذر ما عبور نکرده اند غریبه می شوند، گاهی آنقدرسرشارم از بی تو بودن که نمی توانم آن را با سپیدی کاغذ هم در میان بگذارم. از حال و هوای اینجا مپرس که سنگین است و دلگیر، اما من می توانم بخندم، چون می دانم هستی، می دانم در همین نزدیکی در میان بوته های رازیانه پنهان شده ای، شاید به یاد کودکی و هفت سالگی، قایم باشک بازی می کنی، اما، باید بازی کرد، همه ی زندگی بازیست و تاس هایی که هرگز به مراد دل ما نمی نشیند، نرد زندگی را بازی می کند، اما تو و من قهاریم و می بریم، هرچند هفت بار هم تاس زندگی به مراد دلمان نیاید. اما می دانیم که بازی پایانی دارد که من و تو دوست داریم، آنقدر دوست داریم که نمی توانیم بر زبان بیاوریم!

اما دیوارهایی که قاب ها را به خود بند کرده اند هنوز آنقدر محکم هستند که یادشان نرود کجا بوده ایم و کجا هستیم و به کجا می نگریم!

دلم برای کمی ابر وباران و عکس های پی در پی و صدای بی مهابای دیافراگیم دوربین که در آن بنگری تنگ شده است.

زنجان، دو شنبه، 2 بامداد

20 آبان 1387
+ پی نوشت: شرط همچنان باقی هست!!! من فراموش نکردم!!!

وقتی لبریزم

2008-11-05T07:31:00.000-08:00

وقتی لبریزم، تفاوتی ندارد از چه و چرا، تنها می دانم که می خواهم هجمه فریاد خود را فرود آرم، شاید آرام گیرم.

نمی دانم از چه روی مشوش شده ام، چرا در پس تیرگی ردی از شراب را دنبال می کنم، مگر نمی دانم که در تیرگی نور دیده ره به جایی نمی برد، ری را!

فریاد می زنم و مشت می کوبم و خود را در هر جوی پر لجن تعمید می دهم، مگر نشانی بیابم از آنچه نامش مقدس است، پس نامت را به تقدس یاد می کنم ری را، که در هیچ کدام یافت می نشدی! نامت را به تقدس بر سر در ورودی این شوره زار مرگ، بر این بلند بی آسمان حک می کنم، مگر پرنده ای خیس و خسته از بامت عبور کند و در آن آشیان گزیند. ری را، می دانی که قیمت قامت زندگانی از هر بوته دو روزه و هر گرد گل ریز تر است، ری را، بی غل و غش نگاهم کن، می خواهم بدانم در کجای این آیات مرگ بار، نامت را بیش و کم از هفت تکرار کرده اند، ری را، غصه نخور، آخر چه فرق می کند که این کوچک نشینان بدانند به کدام قبله نمازت گذارند یا نه، اصلا چه فرق می کند بدانند سقف آسمان بی سوراخ است یا نه! من نمی دانم چرا از پی این همه معنی و موعظه سراغ دریوزگان را می گیری؟

ری را، همچنان عاشقی آنگونه که من هستم، همچنان می پرستی که من می پرستم، همچنان می نگری، آنچنان که من می نگرم، همچنان ...!!! نه چه می بگویم که به گوشت خوش آید، می دانی که صحبت از گل و سبزه کردن نمی دانم، می دانی که پس از این همه سال نمی دانم آنکه از راست می آید سلام می گوید یا آنکه به چپ می رود، خدا نگهدار!

ری را، تیرگی شب را به عاریت مگیر، شب رفتنیست، حتی با چراغی ساده تن به روشنایی می دهد، صبح باش و با طراوت!

تهران 14 آبان 1387

ساعت 11 شب

سکوت

2008-11-05T03:32:00.000-08:00

یکی از دوستهام به شمارش روزها مشغول شده! ولی غمگین! نمی داند، که هر روز که از اعداد او کم می شود، به اعداد من یکی اضافه می شود. یک عدد که قلب آدم را می آزارد.

کلاس ها را سکوتی فراگرفته است

دیوار ها را نقش های برجسته ای بر جریده ی روزگار

از درون و برون

هر چه بنگری، تنها تنهایی و سکوت شبگردان عاشق در حباب های بی جان گلبرگ یاس

نشانگر آبادانی بی آبادیست

ری را، تنهایی ستون های دار

هر روز گلوسم را می فشارد

سفر، آغازگر زندگی بی بنیاد آدمی

و ضجه های مادران به خون خفته ی سطرهای پایانیست.

آرامش، سکوت و تاریکی کران و کوران است.

حالا، به هر طرف که می خواهی برو

دیگر نه مهتاب را می شناسم، نه نور بذرافشان خورشید را

این روزها، سکر شراب تنها تکیه گاه کوه هاست.

15/2/87

زنجان

ساعت 2 عص

باد زایش

2008-11-03T07:35:00.000-08:00

داشتم کاغذ پاره های گذشته را ورق می زدم، چه سخت بود و خوش بود و درد داشت، ولی از آن زیبا تر ندیده ام، ری را هنوز آنقدر عاشقم که خواب نی لبک را در جویبار جستجو می کنم، آنقدر شادم که شادی را به جرعه ای نفس نمی فروشم، آنقدر زیبا می بینم که هر نفسم شعر می شود، ری را، عاشقم هنوز، عشق، درد روزگاران دیر سوخته و آسمان های نیلگون شهریور، ری را، می دانی که هنوز عاشق شدن جرمیست نا بخشودنی، ری را، آن قدر شادم که می خواهم گریه کنم.

نمی دانم شاید از آن که برایت می نویسم شادیم بیش می شود و در پوست و گوشت خود تلالو امواج آمیخته با اشک شوق را حس می کنم. ری را، هنوزآسمان برای شکفتن گل یخ، از میان ابرها سرود رعد می خواند و به شادباش روزگاران خوش، برق شادی می زند.

شاید تا کنون اینقدر شاد ننوشته ام، نمی دانم از چه هوای رفتن ما آفتابیست، می آییم و کنار همین برکه ها که به کوه جاری می شوند می نشینیم. تعجب می کنید، مگر نمی دانید درسرزمین ما چشمه ها هستند که از کوه بالا می روند و بر تارک آسمان نقش باد و خورشید و ستاره می زنند.

ری را، دیگر هر روز باد می آید؛ می آید و زایشی سر می دهد که نمی توانی باورش کنی، سراسر کوچه می شود کودکان نو شکفته گل های از دیوار آویخته و می رود تا کوچه های دیگر را در نوردد و بی آواز و بی آلایش روح سحر خیزی برف را نشانی برود.

بهار ما نزدیک است، می دانی که بهار در کوی ما همان زمستان کوچه ی بالاست، همان زمان که برف می آید، ما بهارمان را جشن می گیریم و به امید آمدن اسپند سور شادی سر میدهیم، می دانی که در آیین ما اسپند مقدس است و پر خاطره!!!!!!!!

نمی توانم تا اسپندگان برای سر دادن صدای عاشقان صبر کنم، یادت می آید کتاب و اسپندگان و خیابان های شلوغ و قهوه سرد!!!!

آری، قهوه سرد و بود ولی لب ها از عطش نگاه می سوخت. کاش دوباره اسپند بازآییم!!!

تهران، 12 آبان 1387

ساعت 11 شب

فرش مخملین

2008-11-01T07:38:00.000-07:00

ری را، نمی دانم، آنقدر سبک بالم که می توانم ازاینجا تا لالایی ستاره را زیر نورمهتاب یک شبه طی کنم و به آن طرف حرف ها و حدیث های امروز برسم و هی بخندم و شایدآن زمان، دست یکدیگر را بگیریم و برقصیم و پایکوبی کنیم.

دیدی گقتم شراب بهترین داروی درد من و توست، نه گلایه مکن، گفتم که زمانی که تو را دارم، سکر نگاهت می شوم و آنقدر مستانه می رقصم که دیگر هیچ کس باور نمی کند این سرگشته روزی عاقل بوده است. ری را، بیا قدم هایمان را تا همین گل ها و بوته ها که مخملین فرش پیش از سپیدیند شماره کنیم، دیگر زمانی نمانده است، این جا هم که هی باران می آید باید دیدارمان را به فردا بیاندازیم.

خوب چه بگویم، کودکی را دیدم که در خوابش به دیدار دریا رفته بود بر موج ها، روسری های رنگین هوا کرده بود. ری را، بادبادک ها را به یاد داری. چقدر می خواهم یاد آوری کنم، از آن چیزها می گویم که در زلاله شب هم ره ازخاطرمان نمی گیرد برود سمت سویی و آب و هوایی عوض کند. آخر شنیده است که صحبت از گل و گلبرگ است، شنیده است که اینجا هیچ شاپرکی بی گل نمی ماند. نمی دانم درست شنیده یا نه، ولی من که دیگر تنها نام و رنگ و بوی تو را به خاطر می سپارم، می ترسم اگر چیزی قاطی این اوضاع و احوال معجوج ما شود، ناگهان ازیاد گل های روسریت که تنها من می توانم ببینم و ببیومشان، غافل شوم و آن گاه باز ...

نه حتی اسمش را نمی آورم. می دانم که تو هم شادی و می خندی و می رقصی و پای می کوبی که بگویی: ای زمین مرده، هنوز ساقه های لاجون هم گل و غنچه می دهند.

تهران 11 آبان 1387

ساعت 11:30 شب

می رقصم و می گردم و می نوشم از این جام

2008-10-31T07:42:00.000-07:00

نمی دانم ری را، گفتی چرا نمی نویسی، گفتم، می نویسم، می نویسم و برای خود دیگر نگه می دارم، نمی دانم از چشم نامحرم می ترسم یا از خودم، دیگر می ترسم، از هستی و آنچه در آن است، اما نمی دانم چرا نمی توانم از خود فرار کنم!!! حتی نمی توانم در روزگار نخستین آفرینش به زاد روز خود بیاندیشم!

آرامشم را تنها در زجاجیه نور نو اختران و نو شکفتگان می یابم و زیر نور چراغ ها به خواب ستارگان می روم! سیگارهای نیم سوخته را بر می افشایم و سردی و گرمی هوا را به جان می خرم و به امید، لحظه ای آرامش در خواب فرو می روم. گفتی بنویسم، پس می نویسم، می نویسم تا همگان بخوانند که دیگر آرامش هم رنگ از رخ برگرفته و در سرداب ها فرورفته و نا امیدانه به روزگار هر چه پیش آید می نگرد!

دیگر روزگار آرامشم نمی دهد، فریاد بر می آورم که بمانید به امید روزگاری باشید که صداها و نشانه ها، راه را از بی راه جدا کنند. امید دارم چون شادم و می خندم و می رقصم و می نوشم!!! می نوشم راستی می نوشم، پس بنوش و مست شو، در این لاجرم روزگار جز مستی راهی برای آرامش نیافتم، مست می شوم و از دنیا جدا و هی میخندم و می رقصم و باز می نوشم از این جام و از خود بی خود دست به آسمان می برم که مبادا لحظه ای دیگر فراموش کنم شادی ام را!!!

جالب است ری را، شادی را چندیست به پاسداشت عشق به فراموشی سپرده ام، یادم رفته است که تنها عاشقانند که شادند و شادند و می خندند.

پس می خندم چون هنوز عاشقم، عاشقم ری را، عاشق تو! فراموش کرده ام که چندیست در روزگار ما عاشقان را به دار می آویزند و در حبس می کنند و به جرم ها و حتک حرمت ها و ... در فراموشی می کشند.

اما بهتان می زنند، می گویند دوباره عاشق شده ام، دروغ می گویند، همان کولیانی که روسری های رنگین بسیار با خود آورده بودند در گوش من زمزمه کردند که عاشق شده ای و گفتند به دیگر کس نمی گویند و همان زمان هم که گفتم دروغ است باز تمام پهنه را پر از سایه سار حرف و حدیث کردند و مرا و تو را به تمسخر گرفته و بسیار خندیده اند، دریغ که فراموش کرده اند شراب خام نوشیده اند و از بوی باده مست شده اند! اگر مستی را همه سزا بود که دیگر جهان چون گلستانی در پس پرده نمی ماند، رخ می نمایاند و آنقدر می رقصید که دیگر زردی از روی گل ها و برگ ها بر می گرفت و تنها پاییز پادشاه فصل ها نبود که تابستان هم حرفی برای گفتن داشت.

به هر حال ری را، از کوچه باغ ها که می گذری مراقب گوش های همسایه و چشم های هرضه و صدا های نارسا باش که بسیار از پس پرده گفته اند و از افتادن پرده می ترسند.

ری را، می دانی می مانم تا آخر دنیا، می مانم تا آنجا که زبان از گفتن ناتوان گردد و چشم از دیدن بی سو! پس تا آن زمان رها نمی کنم افکاری که هر روز می گویند باد آورده شیطان است.

تهران، 10 آبان 1387

ساعت 10:30 شب